Orikumi është qyteza në fund të Gjirit të Vlorës, aty ku mbaron plazhi dhe nis ngjitja për Llogara. Shumica kalojnë pa u ndalur. Por 4 km në perëndim të qytezës, në këmbë të Karaburunit, janë gërmadhat e Orikut antik — porti ku zbarkoi Jul Cezari më 48 para Krishtit — dhe pranë tyre Kisha e Marmiroit, një kishë bizantine me kupolë e shekullit XII. Këtu është edhe Pashalimani, baza detare që në vitet 1950 strehoi nëndetëset sovjetike.

Kisha e Marmiroit pranë Orikumit, pamje nga veriperëndimi
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Ku është Orikumi?

Orikumi (në turqisht Paşalimanı) është njësi e Bashkisë Vlorë që nga 2015, me 5.503 banorë në regjistrimin e 2011-ës, bashkë me fshatrat Dukat, Dukat Fushë, Tragjas dhe Radhimë. Shtrihet në Fushën e Dukatit, të mbyllur nga Maja e Çikës në juglindje, Lungara në lindje dhe Rrëza e Kanalit me Karaburunin në jugperëndim. Plazhi i Orikumit nuk ka rërë, por gurë e guralecë — prandaj uji është shumë i kthjellët. Mbi qytezë shtrihet laguna e Orikumit, 1,5 km², nën ujërat dhe në brigjet e së cilës janë gërmadhat e qytetit të vjetër.

Orikumi i sotëm dhe Fusha e Dukatit
Foto: Sharon Hahn Darlin / Wikimedia Commons, CC BY 2.0

Oriku antik — qyteti ku zbarkoi Cezari

Oriku lindi në shekullin VI para Krishtit si liman në kufirin mes Ilirisë dhe Epirit; Apoloni i Rodosit ia atribuon themelimin eubeasve që ktheheshin nga Troja. Hekateu dhe Herodoti e përmendin si port; nga mesi i shekullit IV para Krishtit Pseudo-Skilaksi e quan polis grek në territorin e amantëve ilirë. Qyteti preu monedha, hyri nën Pirron e Epirit në fillim të shekullit III dhe nën mbrojtjen romake më 228 para Krishtit. Lulëzoi mes fundit të shekullit III dhe fillimit të shekullit I para Krishtit, duke jetuar nga lënda drusore e Akrokerauneve dhe nga guri gëlqeror i gadishullit, që pritej në blloqe dhe dërgohej në Apoloni e Durrës.

Shkallët drejt akropolit të Orikut antik
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Momenti i tij i madh është dimri i vitit 48 para Krishtit: në luftën civile romake Oriku mbante anën e Pompeut, por u bë porti i parë që mori Cezari, i cili e përdori si bazë detare — laguna ishte mjaft e thellë për anijet e tij. Vetë Cezari, në De Bello Civili, përshkruan sa e vështirë ishte të kalohej Qafa e Llogarasë. Me rritjen e Aulonës (Vlorës) në kohën perandorake, Oriku ra; në mesjetë ishte port i vogël me emrin Jeriko, dhe pas pushtimit osman në shekullin XV u quajt Pashaliman dhe u bë baza kryesore e marinës osmane në perëndim.

Çfarë shihet në parkun arkeologjik?

Qendra arkeologjike është mbi një kodër të ulët gëlqerore mes lagunës dhe gjirit. Gërmimet kanë nxjerrë:

  • Shkallët drejt akropolit, të gdhendura në shkëmb.
  • Hyrjen veriore të qytetit dhe pjesë të mureve rrethuese.
  • Një shtëpi banimi të shekullit III para Krishtit, e shtruar me tulla, me sterë për ujin e shiut.
  • Altarin e Dionisit.
  • Një mol të lashtë rreth 1,8 m të gjerë, të parë nga Heuzey, Patsch dhe Hammond në fund të shekullit XIX dhe fillim të XX-it.
Altari i Dionisit, i zbuluar në qytetin antik të Orikut
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Shtëpi banimi e shekullit III para Krishtit në Orik, me sterë uji
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Gjetjet e rastit, si triprosoposi prej bronzi i Hekatës me tri fytyra, ruhen në Muzeun e Vlorës. Gërmimet kanë qenë të kufizuara sepse kodra është ngjitur me bazën detare, prandaj hyrja në zonën arkeologjike varet nga lejet e bazës — pyet paraprakisht, mos u nis pa konfirmim.

Hyrja veriore e qytetit antik të Orikut
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0
Orikumi në 28 sekonda. Foto: Sharon Hahn Darlin (CC BY 2.0), Pasztilla aka Attila Terbócs (CC BY-SA 4.0) — Wikimedia Commons.

Kisha e Marmiroit

Kisha e Marmiroit është e tipit kryq i lirë me kupolë, me tambur cilindrik, tri hyrje nga veriu, jugu dhe perëndimi, dhe absidë në lindje me një dritare të vogël. U ndërtua në periudhën bizantine, rreth shekullit XII sipas Institutit të Monumenteve (disa e çojnë në shekullin X), dhe përmendet për herë të parë më 1307. Muret janë me gurë të papunuar nga shtrati i përroit, ndërsa për portat dhe fasadat janë përdorur gurë të punuar nga rrënojat e Orikut antik. Me shumë gjasë i ishte kushtuar Shën Mërisë, Burimit Jetëdhënës. Mund të ketë shërbyer si model për kishën e manastirit të Zvërnecit.

Kupola e Kishës së Marmiroit
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Më 1902 studiuesi austriak Carl Patsch e gjeti të braktisur nga kleri, pa emër shenjtori — vendasit e quanin thjesht Marmiroi, ndoshta nga latinishtja marmoreus, “i bardhë si mermeri”, për ngjyrën e gurëve. Më 1971 Instituti i Monumenteve e mori nën kujdes pothuajse të rrënuar; u rindërtua në formën fillestare nën drejtimin e Aleksandër Meksit. Përreth ruhen mbetje oxhaku, dritareje dhe kamaresh — gjurmët e konakëve të një manastiri të vogël. Brenda ruhen fragmente pikture murale.

Pikturë murale brenda Kishës së Marmiroit
Foto: Pasztilla aka Attila Terbócs / Wikimedia Commons, CC BY-SA 4.0

Pashalimani dhe nëndetëset sovjetike

Pashalimani është një nga dy bazat kryesore të marinës shqiptare. Pas themelimit të Paktit të Varshavës më 1955, Bashkimi Sovjetik vendosi këtu 12 nëndetëse — e vetmja bazë sovjetike në Mesdhe. Kur Enver Hoxha u prish me Moskën më 1961, sovjetikët u larguan dhe Shqipëria mbajti katër nëndetëse, që shërbyen deri më 2003 dhe u shitën për skrap më 2012. Ismail Kadare i përshkruan ngjarjet te “Dimri i madh”. Pas vitit 1997 baza u rindërtua nga Turqia; këtu janë ndërtuar tri nga katër anijet patrulluese të marinës shqiptare. Baza nuk vizitohet, por shihet nga rruga dhe nga deti.

Baza detare e Pashalimanit në fund të Gjirit të Vlorës, 2025
Foto: Albinfo / Wikimedia Commons, CC BY 4.0

Fshatrat përreth: Dukati, Tragjasi, Radhima

  • Dukati — vendbanim ilir që nga viti 220 para Krishtit, me një varrezë tumulare të shekujve XI–X para Krishtit në rrëzë të Malit Memuç. Nga Dukati i Vjetër nis Lumi i Dukatit.
  • Tragjasi — fshati i vjetër mbi kodër u shkatërrua nga vërshimet osmane; në qendër të fshatit është Rrapi i Burrave, rreth 170 vjeç, 27 m i lartë, monument kulture, ku mblidheshin kuvendet e burrave.
  • Radhima — në shpatin e Lungarës, njohur që në shekujt III–II para Krishtit për verën, agrumet dhe ullirin. Sot nisja e turistëve për Karaburun.

Si arrihet dhe kur?

Orikumi është rreth 20 minuta me makinë nga qendra e Vlorës, përgjatë bregut. Autobusët urbanë Vlorë–Orikum shkojnë rregullisht deri në qytezë; për Marmiroin dhe zonën arkeologjike duhet makinë ose taksi, me rrugë të pashtruar në pjesën e fundit. Kisha vizitohet gjithë vitin; stina më e mirë është prilli–qershori dhe shtatori–tetori, kur fusha është e gjelbër dhe nuk ka vapë. Oriku dhe Marmiroi kombinohen natyrshëm me Parkun e Llogarasë, që është 37 km nga Vlora në të njëjtën rrugë.

Pyetje të shpeshta

Sa larg është Orikumi nga Vlora?
Rreth 20 minuta me makinë përgjatë bregut; autobusi urban shkon deri në qytezë.

A mund të vizitohet Oriku antik?
Zona është ngjitur me bazën detare të Pashalimanit, prandaj hyrja varet nga lejet. Pyet paraprakisht.

Sa e vjetër është Kisha e Marmiroit?
Rreth shekullit XII, bizantine; përmendet për herë të parë më 1307. U restaurua pas vitit 1971.

A ka plazh në Orikum?
Po, me gurë e guralecë dhe ujë shumë të kthjellët; më i qetë se plazhet e Vlorës.

Çfarë lidhje ka Cezari me Orikumin?
Më 48 para Krishtit Oriku ishte porti i parë që mori Cezari në luftën kundër Pompeut dhe e përdori si bazë detare.

Burimet: Wikipedia (en) — Oricum, Orikum, Marmiroi Church; Wikipedia (sq) — Orikumi, Kisha e Marmiroit, Pashalimani. Fotot nga Wikimedia Commons me licencë të hapur — autori dhe licenca te çdo foto. Videoja përmban foto CC BY-SA dhe ofrohet me licencë CC BY-SA 4.0.

Categorized in:

Udhëzues Udhëtimi,